» Köyün Tarihçesi Erzincan-Kemah-Çiğdemli Köyü Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği
Köyün Tarihçesi

 

Kemah’a 33 km uzaklıkta İliç yolu üzerinde Çay Mevki’sindedir. Aslında köyün ilk yerleşim yeri, Kızılkaya’nın yamaçlarıydı. 06.05.1980 de büyük bir heyalan olmuş ve mevcut 75 haneden 2 si haricinde hepsi yıkılmış. Heyalan yavaş yavaş olduğu için can kaybı olmamış. Bundan sonra devlet, köylülere Sırpığı mevkiine 22 konut yapmış ve haneler de bu yeni evlere taşınmışlar (1987). Tabi o zamanlar şimdiki İliç karayolu yokmuş. 1962 de açılan köyün ilkokulu 1985 de kapanmış.

            Heyalandan sonra köylülerden bazıları da şimdiki Nezgep Çayı Mahallesine gelip, kendilerine ev yapıp yerleşiyorlar. İlk gelenler,Yahya DENİZ, Hürrem AKKAYA ve Mehmet AKKAYA. Şu anki köyün yeni yerleşim yeri, Bağırsak Çayı ile Sitemi Çayının birleşmesinden oluşan Nezgep Çayının üst tarafına doğru Ardıçlık’ların hemen alt kısmındaki yeşillikler içindeki araziye kuruluyor. Burada şimdi 16 hane olup, yeni inşaatlar devam etmektedir. İstanbul’daki köylülerin katkılarıyla Çiğdemli Köyü Kalkındırma ve Yaşatma Derneği tarafından, ana yolun Yahni Kapağı denen mevkiye “Çiğdemli Yeşilyurt Camii” olarak yeni bir cami inşaatı devam etmektedir.1933 de ilk gurbetçilik başalamış köylerinden. İlk zamanlar “Talaşçılık” ve bütün Kemah’lılar gibi “Çaycılık” yaparlarmış. 1942 de ilk olarak Mustafa KOÇYİĞİT şise suyu alıp-satmaya başlamış, 1953 de de kendi imalathanesini kurmuş. O’nun başlattığı bu kervana hemşehrileri de takip etmişler. Bugün İstanbul’da 248 haneye ulaşan Nezgeb’lilerin % 70 i bu işi yapıyormuş.

            İpek Yolu bu köyden geçtiğinden, köyün büyük bir önemi varmış. O zamanlar köyde bir karakol, levazım deposu ve aşevi varmış yolculara hizmet eden. Bunlardan ayrı bir de köylülerin Ziyaret dedikleri yerde birde Zaviye varmış. Hatta heyelan’a kadar buraya çok uzaklardan ziyaretçiler gelip, kurbanlar keserlermiş. Birde buradan çıkan şifalı bir sudan da derman bulurlarmış dertlerine.

            Tapu Tahrir Defterlerinde 1516 da viran bir halde olan köy, 1530 da 4 hane, 1568 de 15 hane ve 1591 de 12 hane idi. Mahsulleri buğday, arpa ve baldan müteşekkil olup, vergi hasılı 1530 da 1 833, 1568 de 2 400 ve 1591 de 4 000 akça olduğu kaydedilmektedir. Ayrıca köyde 1 de zaviye vardı ve köyün malikane hissesi zaviyeye vakfedilmişti.

            Köyün İpek Yolu üzerinde olmasından dolayı, ahalisi buradan gelip geçen yolcuların ve kervanların güvenliğini sağlamakla vazifelendirilmişler. Bu hizmetlerin karşılığı olarak da avarız-i divaniyye ve tekalif-i örfiyye (devlet ve askeri) vergilerinden muaf tutulmuşlardı. Derbent’lik verilecek köyün, coğrafi konumunun yanında, burada yaşayan insanların at ve silaha meraklı olmaları, devletine sadık ve “Öztürk” olmaları gerekiyordu. Bu hasletleri Nezgep’lilerin tarihten beri taşıdıklarını, bu nedenle kendilerine Derbentlik ünvanı verildiğini iftiharla söylerken gözlerinin içi parlıyordu köyüne aşık Ahmet AKKAYA’nın. Öte yandan, köyden her ayrılışında hasretlik acısından çocuklar gibi ağlayan

            Hacı Nurettin, köylerinin eskiden bu çevrede Küçük İstanbul olarak bilindiğini ve herkesin bu Derbent köye kız vermek için yarış ettiğini gururla ve üzerine basa basa söylüyordu.

            Hacı Kemal KOÇYİĞİT’in hanesindeki, sıcak muhabbet koyulaştıkça, mazinin o tatlı hatıralarının kaydedildiği eski defterler karıştırıldıkça, eskiler o günleri sanki yeniden yaşıyormuşcasına anlatıyorlardı o mutlu zamanlarını. Eskiden köyün 3000 davarı varmış. Bunları Karşı Tarla, Gıragos, Progü ve Kötüce yaylalarının münbit çayırlarında otarırlarmış. Hacı Nurettin, şimdi Özkaynak Sularının büyük patronu Ali KOÇYİĞİT’le lavaşa sarılmış tulum peyniriyle nefislerini ıslah edip, buz gibi soğuk pınarların (Taşpınar, Fitni ve Piyaz Pınarı) suyunu içtikten sonra, İhsan YENİMOL’un (köyün en iyi kaval çalanı olarak bilinir) dağları inleten, dinleyenleri ağlatan kaval çalışını anlatırken gözlerinin içi doluyordu. O’nun derin AH’ından anladığım “Hey gidi koca İstanbul, kucağına alıp bağrına bastığın Anadolu insanına herşeyi verdin de, bir mutluluğunu ve gönül huzurunu mu veremedin acaba ? Yoksa, mutlu insanlar, tek ahbabı sadık dostu elindeki kavalıyla yüce dağlarla halleşen, dertleşen davar çobanları mı?” diye düşünesim geliyor. Şiiriyetin ve gönül okşayan mistizmin yumuşak atmosferine, bu diyarlara “Kerem ile Aslı” hikayesinin, Kerem’i varya işte O’nun bile bu diyarlara geldiğinden bahisle,bir Kerem türküsünden birkaç mısrayla hüsn-ü hatim ediyor Ahmet AKKAYA :

“Çilhoroz Dağından Hasanovaya

Kemah hocaları dursun duaya

isfahan ilinden Nezgep Köyünden

Orada bir hasta var diye

Birde benim için ötün turnalar…”

Köyün Sınırları: Doğusu; Tavşanlı Taş, Kamuk Burnu Sırtı, Kızıldirek, Kıra Tepenin Sırt, Yılkıhanın Dere, Batısı; Çurhallının Burnu sırtı takiben, Gebanın Su Arkı, Gebanın Dere, Bağırsak Çayı, Sarutaş, Kuzeyi; Küllütepesinin Yol, takiben Sarıtaş, Vızzığın sırt, Davul Parmağın Sırtı, Çiğdemli Köyün sırtı ve Güzin Sırtı, Güneyi; Karatepe Sırtı, Sallık, Delikler ve Arducun Sırtı takiben Kolik Derenin sırt.

Kaynak: Gölkaynak Köyü

Sosyal Ağlar
deneme
http://cigdemlikoyu.org.tr/wp-content/uploads/2015/05/IMG_4369-Copy.jpg
IMG_4369 (Copy)
http://cigdemlikoyu.org.tr/wp-content/uploads/2015/05/735228_10200366617954305_1413390619_n-1.jpg
Bir Zamanlar Turnuvalar
http://cigdemlikoyu.org.tr/wp-content/uploads/2015/05/IMG_4486-Copy.jpg
Spor Plaketleri
http://cigdemlikoyu.org.tr/wp-content/uploads/2015/05/lexmark-022-Copy1.jpg
lexmark 022 (Copy)
DÖVİZ BİLGİLERİ

Copyright © 2017. Tüm Hakları derneğimize aittir Erzincan-Kemah-Çiğdemli Köyü Dayanışma ve Yardımlaşma Derneği
Site Yönetimi: Emre Özdeş